در این چله زمستانتقویم هاپر از اردیبهشت اندو خواب درخت هازابراهاز فریب آفتابه ها... هی ! چوپانگوسفند به بیابان مبر !گرگ هاسفره ی برفی شان راهنوز نتکانده اند ...! مسعود احمدی۱۲ اردیبهشت نوشته شده توسط مسعود احمدی در ساعت 21:24 | لینک |

رفته بودی از عمق روده های زمین زندگی استخراج کنی ... زغال ها اما خوابِ سنگیِ اردیبهشت را سیاه کشیدند ! «تقدیم به بازماندگان حادثه معدن زغال سنگ آزادشهر » نوشته شده توسط مسعود احمدی در ساعت 21:25 | لینک |

نه در دستِ راست خورشیدی دارم نه در کفِ چپ ، ماه ...ی ! در هیاهوی پیامبران دروغین تنها به خدایی سیاه ایمان دارم که در عمق چشم های تو خمیازه می کشد ...! مسعود احمدی۲۵ اردیبهشت ۹۶ نوشته شده توسط مسعود احمدی در ساعت 21:26 | لینک |

این درخت شاهد است این باران گواهی می دهد که تقصیر از تو بود ... دوربین ات را بیرون آوردی گفتی عکس بگیر و من ... برای اولین بار تا انتهای چشم هایت رفتم تصویر را درشت تر کردم ... محرم تمام شده بود اما از میان دنده هایم صدای طبل می آمد ...! ۲۸ مهر ۹۵ مسعود احمدی

بیا یک روز تا انتهای این جنگل بدویم آنقدر که خودمان را گم کنیم ... بیا یک شب تمام آبادی را برای یافتن مان چراغ به دست به جنگل بکشانیم... بگذار بگویند پسر حاج میرزاعلی دیوانه است ... بگذار بگویند دختر یدالله چشم سفید است ... من که شاهدم سیاه تر از چشم های تو رنگی نیست...! مسعود احمدی ۱آبان ۹۵

تمام خرگوشها را خواهند خورد گوسفندانی که چوپان شان با لوله ی تفنگ نی می زند ... ! مسعود احمدی دهم مهرماه ۹۵

کنار همین برکه بود که با اولین بوسه هایتمور مور شدم ... گفتم بس است دیگر بیا برویم گفتی باز هم ببوس گفتم همسایه ی روبرو می بیند گفتی صاحبخانه اش آب مروارید دارد گفتم پدرت می فهمد گفتی هیچ وقت مرا نفهمیده است گفتم باید به شکار بروم گفتی شکارت می شوم... کاش آنقدر بوسیده بودم که پدرت فهمیده بود کاش صاح...

بهار من بیا و شکوفه هایت رادوباره برایمصورتی گریه کن ... بیا و شیطنت شب بوها را دوباره بر پنجره ام سنجاق کن ... من از نگاه های هیز آبان که ادای مهر را در می آورد بیم دارم از شکستن استخوانهای این باغ می ترسم ... بی تو تمام نقاشی هایماز این صنوبرها و راش هاارواح خبیثه ای هستند که تمبان هایشان را پایین...

صلح یک بهانه بود برای لختی استراحت میان دو نیمه ی جنگ ... ! فرصتی نمانده ...فقط لب هایم را ببوس ! مسعود احمدی۳۱ شهریور ۹۵

تمام مسلسل های دنیا راذوب می کند تا برای آنها که پاهایشان را به مین ها بخشیده اند عصای رایگان بسازد . کارش که تمام می شود معشوقه اش را بغل می کند .لب هایش ناگهان سرد می شود . از خواب می پرد...پشت سنگر لوله ی تفنگ را بوسیده است ...! ۳۱شهریور ۹۵مسعود احمدی

دوباره آغاز می شود جنگ با شلیک هوایی ... سربازاناز ذوق آتش بس کبوتر صلح را در آسمانندیده بودند ...! مسعود احمدی

شاید این فیلم جعلی باشد ...شاید هم تفنگ ها پلاستیکی ست ...شاید این آوارگان به سیزده بدر آمده اند ...! به ما گفته اند عصر جنگ های نظامی تمام شد... آها ...صبر کن شاید هنوز عصر نشده ...! مسعود احمدی 8شهریور ۹۵

عروسک رویاهایش راصورتی نقاشی کرده بوددخترک پناهجو ... برادرش با مداد تفنگی سیاه کشید و رویاهای خواهرش رابه رگبار بست ...! مسعود احمدی۲۹ شهریور و باز هم ، برای صلح

پاهایش را جا گذاشته بود روی تپه ای سبز ،دختری که برای ابراز عشق شقایقِ وحشی چیده بود ... مین های زیر خاک از حافظه ی خسته ی سربازان پاک شده بودند ... جنگبا هیچ قطعنامه ای به صلح نمی رسد ...! 25شهریور 95مسعود احمدی تهران

پلنگی زخمی ام لمیده بر صخره ای پر خراش که در انتهای تمام خمیازه هایم رو به آسمان آه می کشم ...! مسعود احمدی ۲۸مرداد ۹۵

لعنت بر تو ! می خواهم برای همیشه فراموشت کنم عکس هایت را می سوزانم...وضو می گیرم تا از صمیم قلب نفرین ات کنم : کاش قطاری که دارد ترا می بَرَد در پیچ یک دره ...در پیچ یک دره ...در پیچ یک دره ... در پیچ یک دره خراب شودو تو مجبور شوی با قطاری که از روبرو می آید به خانه بازگردی...! ۳۰ مرداد ۹۵مسعود احمد...

یک دوسه چهار پنج شش ... می خندی؟! شعر بالا آخرین سروده ی شاعری از جنگ برگشته است که نفس هایش بوی خردل می دهدو برای خوابیدنتمام گوسفندان دنیا را تا صبح باید بشمارد ... هیس...س...!حواسش را پرت نکن ! هزار چهارصدو پنجاه و هفت هزار و چهارصدو... ۳۱ مرداد ۹۵مسعود احمدی پی نوشت : شعرهایش ، مثل صدایش بود : ...

غروب را دوست دارم هنگام که سایه ام دراز به دراز تا لمس گونه هایِ برجسته ات کِش می آید...! مسعود احمدی ۳۱ مرداد ۹۵

افتاده ام دراز به دراز روی چمن ها ... گفته بودی سالروز تولدم می آیی. همه چیز سیاه و سفید است همه جا محو و مات ... نزدیک می شوی کنار من با فاصله ای کوتاه به خواب می روی... همیشه از دست هایم گریخته ای ! این بار برای رسیدن به تو کافی ست فقط دو بار غلت بزنم! غلت می زنم ...غلت می زنم ... همه جا رنگی می ش...

پشتِ میله ی هذیان های راه راههر شب شاعری را دار می زنند تا جهان رام شود ... امشب نوبت اعدام مردی ستکه سپیدهایش کوتاه است و پیشانی اش بلند... شاعری که در نقاشی های دوران کودکی آرزوهای کوچکش را با حنای مادربزرگ رنگ کرده است ...! حلالم کنید ...! مسعود احمدی سوم شهریور نود و پنج.تهران