کابوس های چارخانه.... هذیان های راه راه ...! ( ۳ )


یک
دو
سه
چهار
پنج
شش ...

می خندی؟!

شعر بالا
آخرین سروده ی شاعری از جنگ برگشته است
که نفس هایش بوی خردل می دهد
و برای خوابیدن
تمام گوسفندان دنیا را
تا صبح باید بشمارد ...

هیس...س...!
حواسش را پرت نکن !

هزار چهارصدو پنجاه و هفت
هزار و چهارصدو...

۳۱ مرداد ۹۵
مسعود احمدی

پی نوشت :
شعرهایش ، مثل صدایش بود : نتراشیده و خشک

تقدیم به قربانیان شیمیایی جنگ .