شعرهای عجوج ۳

کالسکه ای از کابوس های کور

هر شب

در کمرکش کوره راهِ خواب های نفرین زده ام

راه می افتد

به سوی کلبه ای کاهگلی

وسط کویری از کلوخ و کژدم و کُزاز ...

و همیشه در انتهای مسیر

به پسرکی می رسد

که با تیروکمان

آسمان را نشانه می رود

و ستاره ها را

یکی یکی

نقش بر زمین می کند ...

خارها و گون ها

آتش می گیرند ...

سایه ها را باد می برد

و مردی ناشناس

از میان کالسکه

بی امان فریاد می کشد :

سوختم ...سوختم !

مسعود احمدی
۲۷ اذر ۹۵