خشاب های خشم ...

انگار که هنوز
خرمشهر را خدا آزاد نکرده است...

انگار که دزفول
هنوز سه وعده در روز موشک می خورد...

انگار که هنوز
اسرای جنگ به خانه باز نگشته اند ...

همه جا
پُر از کفتر بازان صلح شده است

اما ویروس جنگ
هنوز در گلبول های قرمزمان
مخفیانه نفس می کشد ...

گلبولهای سفید
سپیده ی صبح را
هرگز
نخواهند دید ...!

مسعود احمدی
۲۱ شهریور ۹۵

پی نوشت :

برای صلح ...
برای گلبول های سفید ...